ضیافت دوستت دارم های من و الهام

ضيافتمون به وبلاگ زير منتقل شد:

http://www.niayesh.persianblog.ir

من خالی از عاطفه و خشم

خالی از خويشی و غربت

گيج و مبهوت بين بودن و نبودن

عشق آخرين همسفر من ؛ مثل تو ؛ من و رها کرد

حالا دستهام مونده و تنهايی من

ای دريغ از من؛ که بی خود مثل تو گم شدم؛ گم شدم تو ظلمت تن

ای دريغ از تو که مثل عکس عشق ؛ هنوز هم داد می زنی تو آيينه من

وای ! گريه مون هيچ؛ خنده مون هيچ! باخته و برنده مون هيچ

تنها گوش تو مونده ؛ غير از اون هيچ

ای ! ای مثل من تک و تنها! دستامو بگير که عمر رفت

همه چيز تويی ؛ زمين و آسمون هيچ 

با تو می بينم؛ همه بود و نبود ؛ بيا پر کن منو ای خورشيد دلسرد

بی تو می ميرم! مثل قلب چراغ؛ نور تو بودی ! کی من و از تو جدا کرد

بعد از تقريبا! يک سال آمدم که دوباره اينجا بنويسم...سعی می کنم مرتب و منظم !! يادگاريهايی روی اين درخت پوسيده که جای جايش زخمی است بنویسم ..به اميدی که کسی رويش خطی نزند و به اميد روزی که اينقدر فرهنگمان بالا برود!! که نبينيم کسی روی درختی بيگناه چيزی بنویسد...که اگر هم نوشتيم بدانيم حتما نکته ای يا يادآوری خيلی مهمی است که جدی بگيريمش و از يادمان نرود..به اميد همه اميدهای بدون نااميدی...

      اين وبلاگ به علت رعايت نکردن قوانين ضيافتی

  و دوستت دارم ها تا اطلاع ثانوی مسدود می باشد!

متن دست نوشته‌ي معلم شهيد دكتر علي شريعتي به مناسبت بزرگداشت 16 آذر سال 1332 و شهادت سه تن از دانشجويان دانشكده‌ي فني دانشگاه تهران:

«اگر اجباري كه به زنده ماندن دارم نبود ، خود را در برابر دانشگاه آتش مي‌زدم ، همان‌جايي كه بيست و دو سال پيش ، « آذر » مان ، در آتش بيداد سوخت ، او را در پيش پاي « نيكسون » قرباني كردند!

اين سه يار دبستاني كه هنوز مدرسه را ترك نگفته اند ، هنوز از تحصيلشان فراغت نيافته اند ، نخواستند - همچون ديگران - كوپن ناني بگيرند و از پشت ميز دانشگاه ، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خويش فرو برند. از آن سال ، چندين دوره آمدند و كارشان را تمام كردند و رفتند ، اما اين سه تن ماندند تا هر كه را مي آيد ، بياموزند ، هركه را مي‌رود ، سفارش كنند. آنها هرگز نميروند ، هميشه خواهند ماند ، آنها « شهيد » ند.

اين « سه قطره خون » كه بر چهره ي دانشگاه ما ، همچنان تازه و گرم است. كاشكي مي توانستم اين سه آذر اهورائي را با تن خاكستر شده ام بپوشانم ، تا در اين سموم كه ميوزد ، نفسرóند!

اما نه ، بايد زنده بمانم و اين سه آتش را در سينه نگاه دارم.»

نوشته ای از شهيد چمران.....

اگر پرستش غير از خدا مجاز بود، علی را مي‏پرستيدم

راستی چاه هم نعمتی بود؟ حيف که نيست!آه! ببين تا کجا محروميم...ببين به چه چيزهايی نياز دارم و ندارم...اما نه ! ناليدن در چاه خوب نيست...داد کشيدن زشت است...تحمل می کنم...می شود ؛ بله؛ سرم را در گريبان پنهان می کنم ؛ نه مثل علی (ع) می کنم ؛ سرم را توی حلقوم چاه می کنم ؛ چاه که نيست؛ نخلستان خاموش و راحت و امن که نداريم ؛ باشد؛ سرم را توی حلقوم خودم می برم ؛ لبهايم را به دريچه قلبم می گذارم و آنگاه فرياد می زنم...نه! آهسته می نالم ؛ شايد کسی يا چيزی مهمان دهليز وحشت بار قلبم !! باشد...من بيش از همه از او می ترسم ...نبايد بفهمد...خيلی بد می شود ؛ نبايد بفهمد ! نبايد ببيند؛ خيال می کند من شاعرم؛ به خيالش من فيلسوفم! ضعيفم ! از همين می ترسم ؛ مهمانم اگر البته باشد فکر می کند خدای همه است! فکر می کند از همه بالاتر است...او مثل قله کوه است؛ آب که نيست آتش را به جانش بياندازم! به جوشش آورم و بخار شود ..کوه است.بايد آتش فشان را در دلش به بند کشد و بگذارد عقابی يا مرغی تنها بر سرش پرواز کند ؛ بر سرش بنشيند و آواز خواهند ...اما مهمانم بايد بداند هيچ حقی ندارد ؛ او سنگ است؛ سنگ که حق ندارد...
ياد علی افتادم..علی هم حقی ندارد! از مردم اين شهر نيست ؛ در اين شهر که حق ندارد ؛ با آدم های اين دنيا آشنا نيست ؛ بيگانه که حق ندارد...ولی ما حق داريم ! حق داشتن يک چاه ! حق داشتن يک نخلستان! حداقل حق يک محراب! ۱۹ رمضان عدالت را به در قسمت تقسيم کردن ! به کمر عدالت شمشير زدن! حق داشتن ....

اشهد ان عليا ولی الله
چه شهادتی؟ کو اميرالمومنين؟ علی را که خانه نشين کردين!
باز هم نفهميدم!!

 وای که چقدر نمی فهمد! چقدر!

دلم می خواهد شانها هايش را محکم بگيرم و با همه قدرتم وحشيانه تکان دهم و بر سرش فرياد بزنم که بفهم!
می ترسم توضيح بدهم که از شدت نفهمی خودش گريه اش بگيرد! دوست ندارم او از آدم هايی باشد که احتياج به توضيح داشته باشند؛ اگر هم نفهمد برايش توضيح نخواهم داد؛ نفهمی بهتر از فهماندن! هر وقت نفهميد ؛ به جای آنکه برايش توضيح دهم فقط کافی است به سادگی بگويم : شما نمی فهميد؛ همين!راستی خيلی وقت است برايت ننوشتم...قراری بود که هفته ای يک بار حداقل حکايتهايمان را برای هم قسمت کنيم...اين خودکار لعنتيم توی جيب بغليم بی قراری می کند ؛ سرش را به روی سمت چپ سينه ام ؛ بيخ گوش قلبم می گذارد و هی ناله می کند ؛ هی ناله می کند که می خواهم حرف بزنم....
داشت يادم می رفت سخن از نفهمی تو بود! معذرت می خواهم ؛ بگذار هر چقدر دلم می خواهد بگويم که تو نفهمی ؛ بدت نيايد؛ اگر بدانی با چه حالی می گويم تو نفهمی خيلی لذت می بری؛ به هيچکس نمی گويم تو نمی فهمی ؛ تنها تويی که ارزش آن را داری که بگويم نمی فهمی؛ غيبت تو در من های ديگرم آنها را دچار دستخوش هراس و حسرت و حسد می کند .
ما درختان اين باغ پژمرده پامال زمستان ها همگی تشنه بارانيم؛ به جوی های خشکی که از پای ما می گذرد منگر؛ اين جوی های بزرگ آبی ندارد ؛ آب دارند ولی به ريشه ما نمی رسند ؛ به ريشه ما می رسند اما آبهای شور و تلخ و آلوده اند! ما همه درخت های اين باغ در کنار اين جوی های پر آب همچنان تشنه ايم ؛ تشنه بارانيم؛ ما را بنواز ؛ می توانيم بشکفيم ؛ از نو بشکفيم؛ برگ های پير سال های پيش را بريزيم و ناگهان زير نوازش های تو به شکوفه بنشينيم؛ شور و شوق صد جوانه با من است ؛ ای پاره ابر مهربان که بر روی آن درخت می باری ؛ دامنت را بگستران؛ تو نمی دانی!
تو نمی فهمی! تو ابری! ابر نمی فهمد...ابر نمی فهمد ؛ که اين درختها در عطش ساليان دراز ؛ سالهای خشک و بی باران را گذرانده اند...ديگر نمی گويم؛ لب هايم را با آب دهانم هی تر می کنم تا کسی آگاه نشود که من از چه عطش سوزان و وحشی ای می گدازم ؛ لب هايم را با آب دهانم تر می کنم تا خشک ننمايد ؛ تا آن سرچشمه سبز که اين چنين مهربان و نوازشگر پيش می آيد و در کنار من زمزمه می کند؛ اگر او اين زنجير پولادين تحمل های خويش را بگسلد ؛ چشمه را با يک جرعه خواهم مکيد؛ آنچنان که ديگر نم رطوبتی هم در کف اين چشمه سار جوان و جوشان و زلال نماند ؛ خشک خشک شود ؛ نابود شود ؛ من از چنين طغيان خطرناکی همواره بر خود می لرزم! 

آسمان  ابریست و پشت پنجره چشمان من نیز توده های ابر انتظار غرش رعدی را می کشند که فرمان بارش را فریاد کند. دلم گرفته است ... من نیز چون آسمان دلم گرفته است برای تو. برای آفتاب نگاهت و پرواز کبوتر دستانت بر فراز کلبه شکسته دستانم . آری دلم برای تو گرفته است اما فاصله ایست میان احساس من و وجود تو برای جوش و خروشی عظیم. فاصله ای به اندازه رسیدن خط های موازی به یکدیگر . دلم گرفته است ... کاش حنجره ام تمام فریادی می شد و سراپا صدایی می شدم که تو را به سوی خود فراخوانم. کاش دستان تو اینهمه از دستان سرد من دور نبود. کاش... آه چه می گویم؟؟ من خسته ام .و حرفهایم را با کلماتی اشفته بیان می کنم بی آنکه مخاطبی باشد و گوشی برای شنیدن. اما  حرفهای یک به انتها رسیده حرف نیست ، درد است و درد را جز دردمند و دردکشیده که می فهمد؟  ؟  ؟ و صدای خرد شدن احساس این به انتها رسیده را جز سکوت آیا کسی خواهد شنید؟. حتی تو و امواج پر قدرت روح تو نیز نخواهد فهمید . روحی که مدام مرا به دروغ به ریا  محکوم نموده است... اکنون با چشمان باز و گوشهای شنوا و روحی بزرگ به من بنگر شاید قدرت درک گوشه ای از دردهای روح در زنجیر مرا لمس کنی با همه احساس بخوان تا رنج نوشته های از دل برآمده  را ببینی ، بشنوی و درک کنی...

ابراهیم هاجر را ترک گفت ... هاجر با عشق به آن صحرا پای نهاده بود اما حال در بیابان بی آب و علف و پر از حیوانات وحشی تنهاست. پیامبر بی اذن خدا به ناکجا آبادی رفته است .اری هاجر تنهاست و با عشق در آن صحرای خشک به جستجوی کسی است . اکنون هفتمین بار است که این مسیر را طی می کند، تشنه است به دنبال معجزه ای است، می ایستد به قلب خود نظر می کند ابراهیم هنوز مالک آنجاست فکر او احساس او و محبت او ناگهان به چشمه ای مبدل می شود که روبروی هاجر از زمین می جوشد. و ندایی در آسمان طنین می افکند که این آب هدیه ای ایست الهی برای رفع تشنگی تو. و او خوشحال از آمدن صدا در آن بیابان فریاد می زند : او پیامبر بود آیا پیامبران بی اذن خدا ... و صدای بادی فریاد هاجر را در خود گم می کند... نگاه مبهوت او به آب خیره می ماند. با عطش و شوق فراوان دست به سوی آب می برد . مشتش را پر می کند اما این آب آیا می تواند عطش روح هاجر را بر طرف کند؟ آب از میان انگشتان ظریفش می ریزد .. آری بی ابراهیم دیگر چیزی عطش اشتیاق و فراق جسم و روح او را بر طرف نخواهد کرد...

حقيقت دارد

تو را دوست دارم

در اين باران...

می خواهم

تمامی لغاتی را که می دانم برای تو

به دريا بريزم.

..............

صفحات تقويم را ورق می زنم. به ابتدای سنگين يک فصل خاطره انگيز نزديک می شوم. فصل سرد پاييز . شعری در ذهنم جان می گيرد.  حرفهای عميق و سرخ رنگ يک زن تنها که از عمق قلبش بيرون آمده است خود را با او نزديک می يابم.... «و اين منم زنی تنها در آستانه فصلی سرد... » نمی دانم کی بود که دوباره با شروع سوگواری آفتاب و خنده های ترسناک باد وحشی پاييز اين جمله را در صفحه سرد اين فصل نوشتم؟!... بايد زمان زيادی گذشته باشد سنگينی خاطرات زمان را طولانی می کند شايد ده سال نه کمتر  فکر کنم بيشتر بود نمی دانم!.... به سراغ تقويم فرسوده سال گذشته می روم می خواهم شروع پاييزش را دوباره مرور کنم. بهار ـ تابستان ـ پاييز ...جمله ای روی اولين برگ سفيد با رنگ سياه خود نمايی می کند:

... و اين منم زنی تنها در آستانه فصلی سرد

در ابتدای درک هستی آلوده زمين....

...

ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد.

... و اين عشق است که شمع ايستاده می سوزد مگر خاموشش کنند آنان که از نور می هراسند.

من آمده ام...

شعر زير رو ( هجرت) اگر می تونستم برای هميشه اينجا می گذاشتم و ....اما نميشه بايد نوشت..الهام خانم هم که کم پيدا شده و فقط نظاره گر....

*****

بين فلسفه و عرفان و مذهب و جامعه شناسی ...تفاوتی نيست...به دوستی می گفتم من نه به اين ؛ نه به آن علاقه ندارم..اصلا مهم نيست که کدوم رو می پسندم..جهت فکری من اين است...حالا عرفان باشد يا فلسفه يا..مهم نيست...کسی که باعث نوشتن ما شده است( الهام خاموش) حالا ما رو تنها می گذارد البته فقط در مورد نوشتن!! خوب ما بايد هميشه از استادمون يادی  کنيم...

جوون مردا بلند بالا ؛ توی کوه و توی صحرا

چنون نی می زنه  غمناک و می خونه ؛ که کوهسار از غمش سر در گريبونه

می گن گرگ! می گن فرياد خشم اون دل کوه رو می لرزونه

تو دستش نی می شه خنجر يکی دشمن نمی مونه

مثال رستم دستون ! مياد از جنگلها بيرون

به زير پای اسب اون ؛ ميشه کاخ ستم ويرون

....ولی هيچکی نمی دونه اون از عشق نادونه!!

تنی تنها ؛ تنی خسته ! دلش يک جا نمی مونه

سراپا خشم بی پايان ! براش دنيا يه زندونه( ميگن گرگه)

تنش جون و چون آرش يه تيری به کمون داره

نداره لحظه ای آروم ؛ به پيکر تا که جون داره ؛ به رگها تا که خون داره

راستی اين کيه!!!ولی حيف که ميگن گرگ بيابونه!!من تا اين گرگه ( نمی دونم خانم يا آقاهه) ولی زياد مهم نيست! هرکی است..آره..تا اين گرگ بيابون است..نبايد از بيابون و کوير حرف زد..ترس داره..ياد کوير شريعتی افتادم..شايد گرگه رو ديده بود و همون  به شهادتش رسوند! ما که اهلش نيستيم..بايد عشق و دوست داشتن رو از نوع کوير و بيابون تحريم کرد..مواظب باشيم..من که تا اطلاع ثانويه تعطيلش می کنم ! به شما هم اين پيشنهاد رو می کنم...البته اين گرگه بی آزاره ولی افکارش اين قدر بلند است که کوير رو انتخاب کرد..بيابونی که کوير است ..کويری که بيابون است..عقايدش به ما نمی خوره! آخرش شهادته..نوع ديگر هست که بايد دل به دريا زد! راهی جدا از کوير( ياد گرگه افتادم) بايد دل به دريا زد...اونجا هيچ خبری نيست..عشق و دوست داشتنی دريايی..خيلی زيباست..شهادت ندارد ..خفگی دارد..غرق شدنی دارد...عشق غرق شدن در دريا و دوست داشتن شنا کردن در درياست! بيا و با هم در اين دريا غرق شويم..من شنا رو بلدم..خوب هم استادم..ولی بدم مياد غرق شدن رو هم بلدم..غرق شدن رو به شنا کردن ترجيح می دم...